Door: Kimberley vd Helder

Dromen… Je hebt ze je hele leven, maar vooral als je jong bent, over later, als je groter bent. Wat zal je worden? En wie zal je zijn? Zal je gelukkig zijn in de liefde of ga je voor carrière?

Zo droomde ik op mijn veertiende dat ik op mijn achttiende getrouwd zou zijn met het vriendje waar ik toen verkering mee had. Op mijn eenentwintigste zou ik dan wel in verwachting zijn van ons eerste kindje.

Wat een gekkerd was ik ook. Wat wist ik nou van geluk en liefde op die leeftijd?! Deze relatie was alles behalve gezond en daar kwam ik gelukkig op tijd achter. Er kwam na drie jaar een einde aan deze relatie en ik kreeg de kans me op andere zaken te richten zoals opleiding, carrière en vriendschappen. Uiteraard passeerden er nog wel wat heartbreaking lovestories -want ook ik ben niet van steen- en uiteindelijk settelde ik me op mijn 19e met mijn vakantieliefde.

Ik wierp één blik op deze man en wist meteen: Dit is hem! En het klopt, al elf jaar is hij mijn partner in crime, de man waar ik mee trouwde en waar ik twee kinderen mee kreeg.

Maar het ging niet vanzelf, dat laatste. En dat bracht me veel verdriet.

We probeerden een kindje te krijgen, maar mijn lichaam werkte niet mee. ‘Eerst een half jaar proberen’, werd er gezegd. ‘Kom dan maar weer terug’. Maar er viel niks te proberen, want er kwam allemaal ellende nadat ik stopte met het gebruik van anticonceptie. Na een nieuw bezoek aan de huisarts werd er gedacht aan cystes op mijn eierstokken. Ik werd doorverwezen naar de gynaecoloog en daar kreeg ik de diagnose PCOS: Polycysteus Ovarium Syndroom. Een teveel aan het mannelijk hormoon zorgt ervoor dat mijn eitjes niet rijpen, maar als trosjes aan mijn eierstokken blijven hangen. Poeh. Dit moest ik even laten bezinken. De roze wolk van spontaniteit was weg. Ik wist meteen dat er een kans zou zijn dat ik helemaal nooit kinderen zou kunnen krijgen, maar de gynaecoloog bleef heel optimistisch en zei dat dit makkelijk te verhelpen zou zijn met hormoonbehandelingen.

Oke, wacht… Behandelingen? Precies! Een sleur aan maandelijks diverse hormoonpillen, cyclusdagen tellen, diverse bloedonderzoeken en follikelmetingen werd mijn leven de komende tijd. Dag leuke onderonsjes thuis met mijn partner. Knallen als het moest, zelf als je er geen zin meer in hebt. En het humeur werd er ook niet beter op met al die hormonen. Maar we wilden zo graag een kindje en we waren er zo klaar voor.

29 april 2013 was het dan, een jaar verder en één dag voor Koninginnedag. Ik deed de zoveelste zwangerschapstest en daar zag ik voor het eerst twee streepjes op. Ik geloofde mijn ogen niet! Nog een test. Ja, weer twee streepjes! Toch voor de zekerheid mijn bloed laten testen in het ziekenhuis en ook zij feliciteerden mij. Het bleef zo onwerkelijk, de hele zwangerschap door. Pas toen ik het kleine kereltje in mijn handen had na de bevalling, kon ik het geloven.

Het is niet zo vanzelfsprekend allemaal. Het is een wonder. Allebei mijn kinderen zijn op deze manier op de wereld gekomen en ik besef me elke dag dat ik gezegend ben dat ze er zijn. Ze zijn alle moeite waard.

Share