” De impact op ons gezin door de te snelle bevalling van Aron” mijn tweede artikel sinds Aron Eray is geboren. Aron is inmiddels 9 maanden en het is een bewuste keuze geweest om mij wat meer terug te trekken uit mijn blog. De eerste 6 maanden van Aron waren namelijk erg zwaar. Dit heb ik zo nu en dan wel gedeeld op instagram waar ik geprobeerd heb in beeld te blijven via mijn story’s. Maar hoe het allemaal is geweest wil ik graag in deze persoonlijke blog vertellen.

Ik hoop dat ik met mijn verhaal anderen kan helpen die dingen herkennen en ik vindt het belangrijk taboes te doorbreken die er zijn op dit gebied. Ik heb wederom gemerkt dat mensen het  bagatelliseren als je verteld dat het zwaar is met een baby die onrustig is. En dat is voor ouders die er mee worstelen erg pijnlijk en alles behalve helpend.

 

HET BEGIN
Mijn bevalling ging veel te snel. Misschien weet je net als ik destijds niet, dat het niet goed is voor de baby als het te snel gaat.. Je zou denken heerlijk snel dan ben je er van af en de baby ook. Maar niets is minder waar. Ik wou dat ik het wel had geweten van te voren. Maar dan nog weet ik niet of ik er meer invloed op zou hebben gehad. Uitgebreid kun over mijn snelle bevalling lezen in mijn blog over de bevalling.
Toen ik mocht persen na extreme weeën en te snelle ontsluiting voelde ik een enorme druk die ik niet tegen kon houden. Het was anders dan bij mijn eerste bevalling. Alles wat ik wist en hoorde kon ik niet toepassen. Mijn lichaam nam het over en het voelde alsof er een extreme druk door mijn lichaam ging. Aron kwam al gauw ter wereld maar werd voor mijn gevoel gelanceerd in plaats van gebaard. Ik weet niet hoe ik het in woorden moet uitleggen.
Na de bevalling was ik in shock door alles maar ook ziels gelukkig. Er “leek” niets mis gegaan te zijn en ik had een prachtig lief babytje in mijn armen. Toen ik hem vast pakte, toen hij uit mij kwam bleef ik zeggen” mijn jongetje, mijn jongetje” en voelde ik een schok van liefde en zorg door mijn hele wezen. Hij ontroerde mij met zijn donkere bos golvende haartjes en kleine donkere oogjes die mij fronsend aankeken. (Later werd bij blond met blauwe ogen wonderlijk genoeg!)  Hij voelde kwetsbaarder dan mijn eerste baby, maar ik wist niet waarom. Hij kwam gelijk bij mij drinken en dat is het heerlijkste gevoel ooit. Die eerste keer samen van binnen, naar buiten.. zo nieuw maar ook zo vertrouwd.. intens en onwerkelijk.

THUIS
Wij mochten direct naar huis. Eenmaal thuis waren wij vooral bezig met Ava en haar reactie op haar broertje. Ze stond op ons te wachten met haar mooiste jurk die zij speciaal had aangetrokken. Ze vond het erg spannend en maar was heel lief en zacht tegen hem. Ze gaf hem een knuffeltje en wilde hem graag vasthouden. Mijn schoonzusje schrok van de bloeduitstortingen op mijn gezicht. En toen bestefte ik mij weer dat het ondanks dat het snel ging heel heftig was geweest. De kraamtijd begon en het leek even een roze wolk.. Totdat wij merkten dat de borstvoeding niet goed liep. Aron kon niet goed aanhappen. Mijn tepels waren pijnlijk en in de vorm van een lippenstift. Met mijn ervaring wist ik dat het geen goed teken is en wij schakelden gelijk een lactatiekundige in. Zij stelde voor om Aron zijn tong te laten klieven na een paar dagen toen het oefenen met aanhappen niet hielp. De ingreep was vrij simpel en verliep goed. Het is een piep klein sneetje die ze maken zodat de tong beter om de tepel kan zodat het drinken beter gaat. Maar helaas hielp het niet veel. Aron groeide niet veel en bleef onrustig. Mijn tepels bleven pijnlijk en een rare vorm houden na het voeden. Toen stelde de lactatiekundige voor om naar een manueel therapeut te gaan omdat Aron ook leek te overstrekken. Ik vond dit best rot omdat we ook al hadden gekliefd wat niet hielp. Maar ik ben er toch heen gegaan..

HELSE PERIODE
Vanaf dat moment begon de helse periode pas echt.. Aron was super onrustig. Hij sliep bijna niet en ik liep de hele dag met hem rond op de arm om hem te troosten. Hij huilde daardoor niet maar het was fysiek voor mij slopend. Letterlijk de hele dagen en nachten liep ik rond met hem.. Ik had momenten dat ik kapot ging van de rugpijn en vermoeidheid maar ik moest door. Ik was veel alleen omdat mijn man in het buitenland werkt. Achteraf kan ik mij moeilijk voorstellen waar ik de oerkracht maanden lang weg heb gehaald.. Maar die heb je blijkbaar als moeder.

HUILBABY
Volgens de manueel therapeut was Aron een huilbaby. En ze vertelde mij dat Aron pijn en ongemak had in zijn nek en rug door de te snelle bevalling. Hij overstrekte de hele tijd om zijn ongemak te verlichten en kon niet goed ontspannen. Daardoor sliep hij weinig en zocht hij zoveel troost. En die gaf ik hem bijna 24 uur.. Dit vond ik natuurlijk heel erg voor hem. Maar ook voor Ava.. Zij kreeg ineens bijna geen aandacht meer. Haar hele leventje was zo veranderd. Ineens een broertje erbij, wij waren verhuist en het aller ergtste was dat ik zo veranderd was. Door de vermoeidheid en zorgen was ik erg gestrest en zo kende zij mij niet. Ik was snel boos en liep als een zombie rond. Het breekt mij hart dat mijn lieve kleine meisje mij zo heeft meegemaakt. Bijna elke avond lag ik huilend in bed omdat ik mij naar beide kinderen zo schuldig voelde.. Naar Aron had ik schuld gevoelens over de bevalling en naar Ava omdat ik haar elke dag te weinig positieve aandacht gaf. Van te voren dacht ik “ik heb twee armen een voor Ava een voor Aron dus het komt wel goed” Maar door deze situatie had ik mijn armen vol aan Aron en was er bijna geen ruimte voor Ava.. Een onmogelijke situatie waardoor ik mij ontzettend machteloos en wanhopig voelde..

MANUELE THERAPIE
De behandelingen van de manueel therapeut hadden effect maar het duurde erg lang. Ik ben ook met Aron naar een Ostheopaat geweest op aanraden van de manueel therapeut. De last in zijn nek en rug was ook naar zijn buik doorstraalt. Dit kon je zien aan zijn gedrag als zijn luier af ging. Dan ging hij heel erg strekken met zijn benen en ontspande hij duidelijk. Ik deed vaak zijn luier af als hij ontroostbaar was. Het klonk vaag allemaal en ik geloofde er niet in. Maar na een behandeling van de manueel therapeut was zijn ongemak in zijn buikje ineens weg. En na 6 maanden manuele therapie was Aron hersteld qua nek en rug en had ik een totaal andere baby. Ik wist al dat hij eigenlijk een rustig zieltje was. Maar pas toen hij 6 maanden was kon ik dat ook zien aan zijn gedrag. De eerste weken en maanden zag je aan Aron dat hij zich niet fijn voelde. Hij fronste en maakte grommende geluidjes. Nadat hij hersteld was lachte hij alleen maar en kon hij na de slaaptraining die ik deed heel goed slapen. En nu nog slaapt hij super goed en is hij een hele blije vrolijke baby. Hij eet en groeit super en ontwikkeld zich ook heel goed. En dat is voor mij heel speciaal, omdat ik daar erg bezorgd over ben geweest de eerste maanden.

DE IMPACT OP ONS GEZIN
De impact die een onrustige baby heeft op het hele gezin word zwaar onderschat. Vooral door mensen die het zelf niet hebben meegemaakt. Ik heb het dan ook niet over de normale vermoeidheid die een kleine baby meebrengt. Het is enorm frustrerend als mensen je het gevoel geven dat het erbij hoort wat je verteld. En dat het dus aan jou zou liggen.. Een baby die bijna niet slaapt en onrustig is, is niet normaal. En ik hoop dat ik met deze blog een beeld heb kunnen geven van een dergelijke situatie. Een steunend netwerk die regelmatig bijspringt en jou wat ontlast. En de juiste hulp vinden voor de problemen van de baby zijn dan van groot belang.

Aron werd maanden lang elk uur wakker snacht’s. Op een gegeven moment breekt de vermoeidheid je op. En dat heeft vergaande gevolgen voor het hele gezin. Veel stres verdriet en vermoeidheid maakten dat wij bijna niet konden genieten van de eerste maanden. Ik kan er nu ook niet veel meer van herinneren. Er waren genoeg mooie momenten dat zie ik als ik de foto’s terug kijk. Maar als een soort trauma heb ik ook veel verdrongen en dat vind ik erg jammer.

Aron is nu 9 maanden en een heerlijke lieve blije baby waar wij enorm van genieten. Ik heb al mijn energie in hem en Ava gestoken en daardoor weinig aan mijn blog gewerkt. Ook heb ik het sporten waar ik zo van hou niet helmaal op kunnen pakken zoals ik van plan was. Nu alles rustig is ga ik weer rustig aan dingen doen voor mijzelf. En deze blog is een begin!

Bedankt lieve mensen voor het lezen en blijven volgen van mij ondanks deze enorme break! En ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt voor jezelf of iemand uit je omgeving. En als je nog vragen hebt of andere opmerkingen hoor ik dat graag!

Liefs Yasemin

 

 

 

 

 

Share